دانشگاه پیام نور برنامه ریزی توسعه کالبدی 2645-5471 7 2 2020 08 22 Evaluation of Physical Development of Isfahan City Based on Earthquake Risk Analysis ارزیابی توسعه کالبدی شهر اصفهان بر اساس تحلیل خطر زمین‌لرزه 97 110 7009 10.30473/psp.2020.7009 FA حسن علیزاده استادیار دانشگاه پیام نور، دانشکده علوم، گروه زمین شناسی 0000-0003-0720-9520 محمد خلج استادیار دانشگاه پیام نور، دانشکده علوم، گروه زمین شناسی Journal Article 2020 01 14 In the present study, to analyze the earthquake risk of Isfahan, seismic studies and seismic hazard studies have been performed. In seismic studies of tectonics and seismic hazards of each region, it is necessary to study the active faults of that region with a radius of about 300 km, so in this study, active faults in Isfahan province were also studied. According to the obtained results, the north-south stress trend of Isfahan province due to the activity of straight-slip faults and the northwest-southeast stress trend indicate the reactivation of the rocky faults. The southern parts of the province, including Kolah Ghazi and Pirbakran faults, and part of Khansar fault, as well as the area of Najafabad fault in the northwest and part of Baharestan and Dehaq faults show the most activity in the region. The southern, southeastern and southwestern parts of Isfahan province have moderate activity compared to other parts of the province. According to this research, the city of Isfahan and especially its northern regions are in low risk and low activity in terms of earthquake risk. However, due to the density of identified faults, the southern parts of Isfahan are in the range of moderate seismic risk. Therefore, according to the seismic characteristics of the region and the seismic potential of active faults, necessary measures should be taken to strengthen buildings and structures in urban policies and programs. در این پژوهش برای تحلیل خطر زمین‌لرزه شهر اصفهان، مطالعات لرزه زمین­ساخت و مطالعات مخاطرات لرزه­ای انجام شده است. در مطالعات لرزه زمین‌ساخت و مخاطرات لرزه­ای هر منطقه لازم است گسل­های فعال آن منطقه به شعاع حدود 300 کیلومتر مورد بررسی قرار بگیرند، لذا در این تحقیق، گسل­های فعال استان اصفهان هم مورد بررسی قرار گرفتند. با توجه به نتایج  به دست‌آمده روند تنش شمالی– جنوبی استان اصفهان در اثر فعالیت گسل­های راستالغز و روند تنش شمال­غرب– جنوب­شرق حاکی از فعالیت دوباره گسل­های پی­سنگی می­باشد. قسمت­های جنوبی استان شامل گسل­های کلاه‌قاضی و گسل پیربکران و بخشی از گسل خوانسار و همچنین محدوده گسل نجف­آباد در شمال­غرب و قسمتی از گسل بهارستان و دهق بیشترین فعالیت را در منطقه نشان می­دهند. بخش­های جنوب، جنوب­شرق و جنوب­غرب استان اصفهان، نسبت به سایر قسمت‌های استان فعالیت متوسطی دارند. بر اساس این تحقیق، شهر اصفهان و به ویژه مناطق شمالی آن از لحاظ خطر زمین‌لرزه در محدوده کم‌خطر و کم‌فعالیت قرار گرفته است، ولی بخش‌های جنوبی شهر اصفهان به دلیل تراکم گسل­های شناسایی شده، در محدوده خطر‌متوسط لرزه­ای قرار می­گیرد. بنابراین با توجه به ویژگی­­های لرزه­­خیزی منطقه و توان لرزه­­زایی گسل­­های فعال، باید در سیاست‌­گزاری­ها و برنامه­ریزی­های شهری و یا توسعه شهر، نسبت به مقاوم­سازی ساختمان­ها و سازه­ها اقدامات لازم صورت گیرد. https://psp.journals.pnu.ac.ir/article_7009_c02a407c35b05eefb09a524d948adefc.pdf