دانشگاه پیام نور برنامه ریزی توسعه کالبدی 2645-5471 5 1 2018 05 22 Examining socio-spatial segregation of educational and occupational groups in Isfahan metropolitan region بررسی و تحلیل جدایی‌گزینی فضایی- اجتماعی گروه‌های تحصیلی و شغلی در منطقه کلان‌شهری اصفهان 25 44 4829 10.30473/psp.2018.4829 FA عارف ظهیرنژاد کارشناس ارشد برنامه‌ریزی منطقه‌ای، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس هاشم داداش‌پور دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس Journal Article 2017 05 06 Examination of socio-spatial segregation and differentiations will clearly help better understanding of social and spatial structures of the regions. Isfahan metropolitan region is offering contradictory qualities in its various settlements due to the abnormal increase in growth rate and migrations of different social classes possessing different socioeconomic traits. This study seeks to measure the region’s socio-spatial segregation of educational and occupational groups and to express their spatial patterns. The present study follows a descriptive-quantitative method. It can be categorized as an applicable research which uses a deductive strategy. Based on data obtained from the national census of population and housing in 2011, 14 One-group segregation indices were calculated by Geo-Segregation Analyzer software. Also, the patterns of both groups were mapped by Location Quotient and Hot Spot Analysis (Getis-Ord-Gi) in ArcGIS software version 10.4. The results reveal that the study region generally have a relatively homogeneous environment due to low values of segregation. However, in terms of occupational groups, eastern settlements are suffering from improper conditions. The lower class of the occupational groups has mainly been concentrated and clustered in this part of the region. In terms of educational groups, the western side shows relatively lower segregation than the eastern side but there are still considerable inequalities in central areas. تمایزات فضایی- اجتماعی و جدایی‌گزینی به طور واضحی به فهم ساختارهای اجتماعی و فضایی مناطق کمک می‌کند. منطقه کلان‌شهری اصفهان به علت نرخ رشد غیر طبیعی بالا و مهاجرت‌های اقشار مختلف با ویژگی‌های اجتماعی- اقتصادی متفاوت به آن، کیفیت­های زندگی متباینی را در سکونت‌گاه‌های مختلف آن ارائه می‌دهد که خود سبب جدایی‌گزینی فضایی- اجتماعی شده است. هدف این مقاله، اندازه‌گیری میزان جدایی‌گزینی فضایی-اجتماعی گروه‌های شغلی و تحصیلی و ارائه الگوهای فضایی آن در محدوده مورد مطالعه است. پژوهش حاضر از لحاظ روش کار، پژوهشی کمی، از نظر هدف، توصیفی محور، ماهیت آن، پژوهشی کاربردی، و از نظر راهبرد پژوهش، از نوع استقرایی است. با استفاده از داده‌‌های سرشماری نفوس و مسکن سال 1390، 14 شاخص تک گروهی، از طریق نرم افزارGeo-Segregation Analyzer  محاسبه و الگوهای هریک از طبقات دو گروه، از طریق روش‌های ضریب مکانی و لکه‌های داغ بر حسب شاخص گتیس ارد-جی آی در محیط نرم افزار Arc GIS 10.4 ترسیم شد. نتایج تحقیق نشان داد که در کل، این منطقه به دلیل کم بودن میزان جدایی‌گزینی در آن، همگنی نسبی را داراست. اما از نظر طبقات شغلی، سکونت‌گاه‌های شرقی وضعیت بسیار نامناسبی را دارند به گونه‌ای که عمده تمرکز و خوشه‌بندی طبقه شغلی پایین در این بخش از منطقه قرار دارد. از نظر طبقات تحصیلی، نیمه غربی جدایی‌گزینی کمتری را نسبت به نیمه شرقی دارد اما همچنان در مرکز نابرابری‌های قابل توجهی وجود دارد. https://psp.journals.pnu.ac.ir/article_4829_9212fc89b47f8ea4a948e3d328949237.pdf