حمیدرضا لشکری؛ ریحانه سلطانی مقدس؛ حسین رحیمی
چکیده
سیاستگذاری محلی، به عنوان یکی از ارکان اساسی حکمرانی نوین و توسعه پایدار، بر طراحی و اجرای برنامههای عمومی در یک محدوده جغرافیایی خاص با تمرکز بر نیازها، اولویتها و قابلیتهای منحصربهفرد همان منطقه تأکید میکند. از سوی دیگر، گردشگری روستایی راهبردی کلیدی برای تحقق اهداف توسعه پایدار، ایجاد اشتغال، کاهش فقر، مهار مهاجرت ...
بیشتر
سیاستگذاری محلی، به عنوان یکی از ارکان اساسی حکمرانی نوین و توسعه پایدار، بر طراحی و اجرای برنامههای عمومی در یک محدوده جغرافیایی خاص با تمرکز بر نیازها، اولویتها و قابلیتهای منحصربهفرد همان منطقه تأکید میکند. از سوی دیگر، گردشگری روستایی راهبردی کلیدی برای تحقق اهداف توسعه پایدار، ایجاد اشتغال، کاهش فقر، مهار مهاجرت بیرویه و احیای فرهنگی و زیستمحیطی این نواحی به شمار میرود. این بخش پویا میتواند به موتور محرک اقتصادی جوامع محلی تبدیل شود. در این مسیر، سیاستگذاری محلی نقشی تعیینکننده در هدایت، تسهیل و تضمین پایداری توسعه کسبوکارهای گردشگری روستایی ایفا میکند. هدف این پژوهش بررسی نقش سیاستگذاری محلی در توسعه کسب و کارهای گردشگری روستاهای ساحلی شهرستان چابهار است. این پژوهش بر پایه ترکیبی از روشهای توصیفی- تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانهای، اسنادی است. جامعه آماری این پژوهش شامل نخبگان دانشگاهی و مدیران ارشد و ساکنین روستاهای ساحلی شهرستان چابهار است. تجزیهوتحلیل دادهها با کمک نرمافزارهای SPSS، ArcGIS، و با استفاده از مدل های سوارا، EDAS و آزمونهای T تک نمونهای، پیرسون و رگرسیون خطی انجام گردیده است. یافتههای پژوهش نشان می دهد که وضعیت سیاستگذاری محلی در تمامی ابعاد اقتصادی، اجتماعی، تاریخی-فرهنگی، مدیریتی-نهادی، مکانی-فضایی و زیستمحیطی در سطحی نامطلوب و به طور معناداری پایینتر از حد استاندارد قرار دارد. از نظر اولویت، شاخصهای نهادی-مدیریتی (در سطح خرد) و ملی (در سطح کلان) دارای بالاترین وزن و اهمیت بودند، در حالی که شاخص زیستمحیطی کمترین اولویت را به خود اختصاص داد. همچنین براساس مدل EDAS، روستاهای رمین و تیس در مقایسه با روستاهای پسابندر و بریس از وضعیت نسبتاً بهتری برخوردارند و از طرف دیگر یافتهها به وضوح حاکی از ضعف نظاممند و نبود چارچوبی یکپارچه در سیاستگذاری محلی توسعه گردشگری در منطقه مورد مطالعه است. حلقه مفقوده توسعه، ضعف در هماهنگی بینسازمانی، نهادهای محلی ناکارآمد و کمبود اعتبارات است.
