سیاوش عطایی؛ اصغر نوروزی؛ مصطفی طالشی
چکیده
پژوهش حاضر باهدف تحلیل عوامل مؤثر بر ناکارآمدی مدیریت روستایی و نقش آن بر توسعه کالبدی نامتوازن در پیرامون کلانشهر تهران در سکونتگاههای روستایی شهرستان ری انجام شده است. این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش پژوهش ترکیبی است. جامعه آماری، سکونتگاههای روستایی شهرستان ری بوده و برای تعیین حجم نمونه از نمونهگیری ترکیبی ...
بیشتر
پژوهش حاضر باهدف تحلیل عوامل مؤثر بر ناکارآمدی مدیریت روستایی و نقش آن بر توسعه کالبدی نامتوازن در پیرامون کلانشهر تهران در سکونتگاههای روستایی شهرستان ری انجام شده است. این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش پژوهش ترکیبی است. جامعه آماری، سکونتگاههای روستایی شهرستان ری بوده و برای تعیین حجم نمونه از نمونهگیری ترکیبی متوالی (احتمالی و هدفمند) استفاده شده و ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه و مصاحبه بوده است. همچنین دادههای جمعآوریشده با استفاده از تحلیل عاملی و تحلیل محتوای کیفی تجزیهوتحلیل شدهاند. نتایج تحقیق نشان داد که نظام مدیریت روستایی بهعنوان فرایندی پیچیده و چندبعدی در قالبهایی چون فشارها و شکافهای سیاستی، پایههای فکری متفاوت، ناتوانی در کنترل سوداگری زمین، عدم هماهنگی بینبخشی میان نهادهای شهری و روستایی، ضعف در نظارت و اجرای قوانین در روستاهای پیرامون کلانشهرها منجر به شکلگیری یک سیستم ناکارآمد مدیریت روستایی شده است. از سوی دیگر نظام مدیریت روستایی در قالب عواملی همچون تفرق برنامهریزی ـ سیاستی (با ضریب 772/0)، تفرق قلمرویی ـ مأموریتی (با ضریب 740/0) و ناکارآمدی قوانین و دستورالعملها (با ضریب 745/0) موجب ناکارآمدی آن و سپس توسعه کالبدی نامتوازنی را در پیرامون کلانشهر تهران به وجود آورده است.
مهدی ابراهیمی بوزانی؛ اصغر نوروزی؛ مسعود اسدی
چکیده
مسکن از مهمترین ابزارها جهت رسیدن به سطح مناسبی از رفاه و بزرگترین سرمایهگذاری هر خانوار است. این پژوهش با هدف ارزیابی شاخصهای کمی و کیفی مسکن در شهر اصفهان، با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و تطبیقی و کاربرد مدلهای تصمیمگیری چند معیارة ویکور، تاپسیس و روش ادغام برای سطحبندی و برنامهریزی مسکن در مناطق پانزدهگانه شهر ...
بیشتر
مسکن از مهمترین ابزارها جهت رسیدن به سطح مناسبی از رفاه و بزرگترین سرمایهگذاری هر خانوار است. این پژوهش با هدف ارزیابی شاخصهای کمی و کیفی مسکن در شهر اصفهان، با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و تطبیقی و کاربرد مدلهای تصمیمگیری چند معیارة ویکور، تاپسیس و روش ادغام برای سطحبندی و برنامهریزی مسکن در مناطق پانزدهگانه شهر اصفهان انجام شده است. برای گردآوری اطلاعات و دادهها از نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران در سالهای 1390،1385، 1395 و همچنین از آمارنامه شهر اصفهان در سال 1402، استفاده شد. در ارزیابی و تحلیل وضعیت شاخصهای موجود در شهر اصفهان به روش ویکور مشخص شد که مناطق 5 و 6 در سطح عالی؛ مناطق 1،3،4 و 7 خوب؛ مناطق 9، 12 و 13 متوسط و مناطق 2، 8، 10، 11، 14 و 15 در وضعیت ضعیف قرار گرفتهاند. یافتههای پژوهش به روش تاپسیس نیز نشان داد، مناطق 5 و 6 از لحاظ شاخصهای کمی و کیفی مسکن در شهر اصفهان در وضعیت عالی، مناطق 3، 4، 7 و 13 در وضعیت خوب، مناطق 2، 8 و 9 در وضعیت متوسط و مناطق 1، 10، 11، 12، 14 و 15 در وضعیت ضعیف قرار دارند. همچنین رتبهبندی نهایی با ادغام روشهای تاپسیس و ویکور نشان داده که مناطق 6، 5، 7 رتبه اول تا سوم، مناطق 13، 3 و 4، رتبههای چهارم تا ششم، مناطق 1، 2، 9، 12، 8، 11، 10، 15 و 14 به ترتیب رتبههای هفتم تا پانزده را به خود اختصاص دادهاند.
